Toen ik jonger was, dacht ik dat volwassen mensen op een bepaald moment wel zouden weten hoe het leven werkte. Je koos een opleiding, vond een baan, deed daar je best en bouwde rustig verder. Ergens onderweg zou je dan vanzelf uitkomen bij een helder antwoord op de vraag wie je was en wat je wilde. Inmiddels ben ik 50 en kan ik je vertellen dat het bij mij in ieder geval niet zo is gegaan.
Ik heb veel verschillende banen gehad, meerdere opleidingen gevolgd en regelmatig gedacht: dit is het. Soms was dat ook een tijdlang waar. Ik heb met plezier gewerkt, geleerd, leidinggegeven, lesgegeven en mensen begeleid. Maar iets wat een paar jaar goed past, hoeft niet voor altijd de juiste jas te blijven. Dat vond ik vroeger onrustig. Nu vind ik het vooral menselijk.
Mijn loopbaan lijkt meer op een spoorboekje met vertraging
Er waren periodes waarin ik jaloers kon zijn op mensen met één duidelijk beroep. Mensen die op hun achttiende al wisten wat ze wilden en dertig jaar later nog steeds tevreden dezelfde richting volgden. Bij mij liep het anders. Ik raakte geïnteresseerd in iets nieuws, zag ergens mogelijkheden, volgde een opleiding, veranderde van functie en ontdekte soms pas in de praktijk wat werkelijk bij mij paste.
Zo vond ik uiteindelijk mijn plek in het onderwijs. Niet omdat ik van jongs af aan droomde van een klaslokaal, maar omdat ik merkte hoeveel energie ik kreeg van mensen helpen leren, groeien en opnieuw vertrouwen vinden. Later werd ik onderwijsdirecteur. Een mooie functie, met verantwoordelijkheid en status, maar ook een rol waarin ik merkte dat een indrukwekkende titel niet automatisch betekent dat je gelukkig op je plek zit.
Opnieuw kiezen is geen bewijs dat de vorige keuze fout was. Soms ben jij gewoon veranderd.
Terugkeren naar het lesgeven voelde voor mij niet als een stap terug. Het voelde als dichter bij mezelf komen. Dat verschil zie je niet altijd aan de buitenkant, maar je voelt het des te sterker vanbinnen.
Niet weten kan ook beweging betekenen
Wanneer iemand zegt niet te weten wat hij wil, horen we al snel een probleem. Er moet een test komen, een stappenplan of een besluit. Natuurlijk kan duidelijkheid prettig zijn, maar soms is twijfel juist een teken dat je eerlijker bent gaan kijken. Je oude antwoord klopt niet meer en het nieuwe is nog niet af. Dat tussenstuk voelt ongemakkelijk, maar er gebeurt wel degelijk iets.
Ik zie dat bij jongeren die een studie moeten kiezen, bij volwassenen die zich afvragen of ze nog twintig jaar hetzelfde werk willen doen en ook bij mezelf. We willen zekerheid voordat we bewegen, terwijl richting vaak pas ontstaat dóór iets te proberen. Een gesprek voeren, een dag meelopen, ergens informatie vragen of eindelijk hardop zeggen dat iets niet meer past.
Wat ik inmiddels wel weet
Ik weet misschien niet precies wat ik later wil worden, maar ik weet steeds beter hoe ik wil leven en werken. Ik wil contact met mensen, ruimte voor humor, afwisseling en het gevoel dat wat ik doe ergens toe doet. Ik wil scherp mogen denken zonder het menselijke kwijt te raken. En ik wil niet langer blijven zitten op een plek alleen omdat die keuze ooit verstandig leek.
Dat soort kennis past niet altijd in een functietitel, maar het helpt wel om keuzes te maken. Daarom vraag ik in coaching niet alleen welke baan of opleiding iemand wil. Ik wil ook weten wanneer je energie krijgt, waar je stil van wordt, wat je belangrijk vindt en welk deel van jezelf te weinig ruimte krijgt.
Misschien is volwassen worden dus niet het moment waarop alle twijfel verdwijnt. Misschien is het leren vertrouwen dat je opnieuw mag kijken, bijstellen en kiezen. Ik ben 50 en nog niet uitontwikkeld. Gelukkig maar.
Zit jij ook tussen twee antwoorden in?
Je hoeft niet eerst te weten wat de perfecte volgende stap is. We kunnen beginnen met eerlijk kijken naar wat niet meer past en waar nog wel beweging zit.
Vertel me wat er speelt